منابع ومآخذی که درآنان اشاراتی به ساوه مشاهیر ساوه شده است

منابع ومآخذی که درآنان اشاراتی به ساوه مشاهیر ساوه شده است

جلد دوم :صفحه ۷۹ نا ۸۴ شامل ۴۱منابع ذکر شده

نویسنده

بلاذری، احمد بن یحیی

ص۷۱

بزرگ‌نمایی تصویر کتاب

نویسنده

بلاذری، احمد بن یحیی

۱-

نویسنده

بلاذری، احمد بن یحیی- ترجمه آذر تاش آذرنوش تهران ۱۳۶۴ صفحه ۷۱

ابوالحسن احمد بن يحيى بن جابر (ولادت 170 تا 180- وفات 279ق)، مشهور بهبَلاذُری، كاتب، اديب، راوى و از برجسته‌ترين تاريخنگاران اسلامى در سده سوم است. وى براى تقويت حافظه محلول حب بلاذر نوشيد و ديوانه شد و به همين علت درگذشت. آگاهى‌هاى زيادى از زندگى وى در دست نيست.

------------

بزرگ‌نمایی تصویر کتاب

سایر عناوین

تاریخ الیعقوبی. فارسی

نویسنده

یعقوبی، احمد بن اسحاق

سایر نویسندگان

مترجم

آیتی، محمدابراهیم

جلد اول ص ۳۶۰ جلد دوم ص ۳۱۹ تهران ۱۳۶۶

تعداد جلد2 ساوه

https://noorlib.ir/book/info/2358/

زبانفارسی

ناشر

شرکت انتشارات علمی و فرهنگی - تهران - ایران

سال نشر1371 هجری شمسی

کد کنگره‎‏/‎‏ی‎‏7‎‏ ‎‏ت‎‏2041 35/63 ‏DS‎‏

----------------------------------------------------------------

۳- حُدود العالم من المشرق الی المغرب، کتاب فارسی جغرافیا، متعلق به سدهٔ ۴ ه‍. ق (۳۷۲ ه‍. ق برابر با ۳۶۱ ه‍.ش / ۹۸۲ م) است.

به کوشش منوچهر ستوده- زیر عناوین ساوه وآوه

https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AD%D8%AF%D9%88%D8%AF_%D8%A7%D9%84%D8%B9%D8%A7%D9%84%D9%85

۴- سفر نامه - ناصر خسروقبادیانی

- به فارسی به کوشش محمد دبی سیافی تهران ۱۳۶۹ صفحه ۴ و ۲۴۵

اشاراتی به ساوه ومشاهیر ساوه

https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%81%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%86%D8%A7%D8%B5%D8%B1_%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88

جلد کلی ( همه کتب در یک جلد)

https://rch.ac.ir/article/Details?id=7190

۶-تاریخ طبری

https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C#%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D9%87مجموعهٔ دقیقِ تاریخ طبری به ترجمهٔ انگلیسینویسنده(ها)محمد بن جریر طبری

https://fa.wikipedia.org/wiki

۶ تاریخ طبری - محمدبن حریر طبری

-ترجمه فارسی به وسیله بلعمی در سه جلد - چاپ دوم سال ۱۳۶۸ صفحه ۵۲۲

۷- تاریخ سیستان ( نویسنده نا معلوم )

.به نصحیح محمد تقی ملک الشعراء بهار ص ۱۳۴